صبح

در "پیاده رو" ی همیشگی

بوته ای را دیدم

که تا به حال ندیده بودم اش

...

به هم

با خجالت

لبخند زدیم

 حق

 دوست ِ بی وفائی ست

 گاهی با من است

 گاهی با دیگران

از رانندگی

در این جاده

خسته شدم

فرمان را سپرده ام

به ناخودآگاه

هر جا می خواهد برود...

قدم....رو!

نقطه

ایست!

عقب....گرد!

نقطه

ایست!

 خورشید رفت
 سایه ی مترسک را هم
 با خودش برد....

خیره در چشم های روز

و هیچکدام

نمی خندیم

بين فرار و قرار
يک نقطه بيشتر فاصله نيست
تاب مي آوري
مي دانم

شبيه هم نيستند

خوب درچشم هايشان نگاه کن

روزها

همچنانکه 

انسان ها

سکوت می خواهم

و تاریکی

جایی که هیچ

بویی نیاید

و دستم به هیچ

نساید

قول میدهم آنجا

گرسنه هم نشوم...

وبلاگ میلاد ظریف و فراخوان ...

سحرگاه

در را گشودم

هر چه تعارفش کردم اما

نیامد تو

بوی باران ...

امروز

همه سکوت ام

می خواهی بشنوی ام؟

گوش هایت را بگیر

وقت را گذاشته ام زیر پا

 مثل ته سیگاری

له اش می کنم

رهایم نمی کنند

فاصله های

ميان کلمات

 بی زحمت اینجا یه کلیک بکنین و یدونه رو از بین اینا انتخاب کنین و توی کامنتینگ بنویسین ... مرسی

نگاه میکنی دکتر جان؟

شعر هایم روز به روز کوتاه و کوتاه تر می شوند. چند پاره شد چند سطر. چند سطر شد چند کلمه حالا هم هی کلمات کوتاه تر می شوند. می ترسم برسند به چند نقطه و یک روز بیدار شوم و همان نقطه ها را هم پیدا نکنم...

تو می گویی اشکال از کجاست؟

شیر کم می خورم؟ قندم پایین افتاده ؟ از فشار خون است؟ یا اینکه اکسیژن کافی به قلبم نمی رسد؟

هیس...!

...

حرفی در سکوت

خوابیده است